Ogólnie Fiber Placement to zautomatyzowany proces produkcji kompozytów polegający na podgrzewaniu i zagęszczaniu wstępnie impregnowanych żywicą włókien niemetalicznych na typowo złożonych trzpieniach narzędziowych. Włókno zazwyczaj występuje w postaci czegoś, co określa się mianem „tows” – cośpodobnego do taśm. Taśmy są zazwyczaj wiązką włókien węglowych impregnowanych żywicą epoksydową i mają około 13 mm szerokości i 13 mm grubości i są dostarczane na szpuli. Maszyny do układania włókien zazwyczaj mają pojemność od 12 do 32 taśm o całkowitej szerokości od 40 mm do 100 mm. Taśmy są podawane do podgrzewacza i walca zagęszczającego na głowicy maszyny i poprzez ruchy robota, są umieszczane w warstwach na powierzchni narzędzia. Warstwy są zazwyczaj układane w orientacjach 0°, +45°, -45° i 90° w celu utworzenia warstw, które w połączeniu mają dobre właściwości we wszystkich kierunkach.
Proces ten dzielimy na Automatyczne układanie taśm (ATL) i automatyczne układanie włókien (AFP)
Technologia systemu automatycznego układania taśm pochodzi z technologii nawijania włókien opracowanej w latach 60-tych. Różne wersje tych maszyn zostały zbudowane przez Cincinnati-Milacron, Ingersoll Milling Machine Co., Vectronix i Goldsworthy. Pomimo różnego podejścia w projektowaniu urządzeń, wszystkie one produkowały płaskie lub lekko zakrzywione laminaty o zmiennej orientacji włókien.
Zautomatyzowane uładanie rowingu lub włókien zostało po raz pierwszy wdrożone na początku lat 80-tych. Pierwsze maszyny zostały opracowane przez Hercules Aerospace (obecnie Aliiant Techsystems) i Cincinnati Milacron (obecnie Cindnnati Machine). Pierwsze zastosowania były oczywiście w większości wojskowe i wykorzystywane od początku lat 90-tych w V-22 Osprey, F/A-18E/F Super Hörnet i F-22 Raptor. Od połowy lat 90-tych XX wieku rozpoczęto produkcję sekcji kadłuba z zastosowaniem technologii zautomatyzowanego układania rovingu do produkcji odrzutowców (Raytheon). Dziś układanie włókien jest uznanym procesem produkcyjnym, który jest stosowany głównie w przypadku płaskich, mniej złożonych elementów.
1960s: – Pomysł na produkcję płaskich elementów poprzez nawijanie
1970s: – Pierwszy patent na automatyczne układanie taśm (ATL)
– systemy pierwszego ułożenia dla konstrukcji płaskich lub lekko zakrzywionych
1980s: – Opracowanie wielotaśmowych głowic do taśm wąskich (Avtoniated Fiber Placement / AFP)
– komercyjne głowice ATL na rynku
1990s: – Zastosowanie w elementach konstrukcyjnych lotnictwa wojskowego
– Sekcje kadłuba odrzutowców biznesowych
źródło: Compositence GmbH
Sposób działania
Proces automatycznego układania włókien (AFP) polega na umieszczaniu wiele pojedynczych, wstępnie impregnowanych włókien na formie z dużą prędkością, używając numerycznie sterowanej głowicy układającej do dozowania, zacisku, cięcia i ponownego przyklejania rowingu podczas układania. Minimalna długość cięcia (najkrótsza długość taśmy, jaką maszyna może położyć) jest podstawowym wyznacznikiem kształtu warstwy. Korzyści płynące z tego procesu obejmują szybkość, zmniejszenie ilości odpadów materiałowych i kosztów robocizny, konsolidację części i poprawę jednorodności części. Proces ten jest stosowany przy produkcji dużych części termoutwardzalnych o skomplikowanych kształtach.
Zautomatyzowane układanie taśm ATL jest jeszcze szybszym zautomatyzowanym procesem, w którym taśma wstępnie przygotowana, a nie pojedyncze rowingi, jest układana w sposób ciągły w celu formowania części. Jest ona często stosowana w przypadku części o bardzo skomplikowanych konturach lub kątach. Układanie taśmy jest uniwersalne, co pozwala na przerwy w procesie i łatwe zmiany kierunku i może być dostosowane zarówno do materiałów termoutwardzalnych jak i termoplastycznych. Nakłady inwestycyjne na komputerowo sterowane, zautomatyzowane urządzenia mogą być jednak znaczne. Nadaje się zarówno do prostych, jak i złożonych części.
W ramach współpracy Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych z firmą Compositence GmbH chciałbym zaprosić państwa do zapoznania się z rozwiązaniami tej firmy prezentowanych na Panelu Eksperckim podczas Kompozyt-Expo 2018 w Krakowie
Prezentacja do pobrania tutaj
W dyskusjach o nowych materiałach, technologii czy recyklingu często pojawia się proste pytanie: czy to…
Innolink dla branży technologicznej otwiera nową przestrzeń do wymiany wiedzy Innolink dla branży technologicznej to…
Nanotechnologia w kompozytach: czyli jak nanotechnologia coraz mocniej wchodzi do branży materiałów kompozytowych Rozwój materiałów…
Bez zaplecza badawczego nie ma dziś rozwoju branży nowoczesnych kompozytów Polska branża nowoczesnych kompozytów coraz…
Polski Klaster Technologii Kompozytowych uczestniczył w 7. Lightweighting Summit, który odbył się 21 kwietnia 2026…
Kompozyty od lat są symbolem nowoczesnej inżynierii – lekkie, wytrzymałe, projektowalne pod konkretne zastosowanie. Problem…